فانوس

مهدي جان : با قلبي از عشق و آتشي سوزان و دلي شيدا به اميد اينكه روزي چشمان حقيرم به روي ماهت همانند پروانه به دور شمع مي چرخد بيفتد. در جاده ديدار تو زندگي مي كنم و هر شب مثل مرغ عشقي زخمي، كه نگاههاي پاكش دل تو را به لرزه در مي آورد. اشك دور تا دور چشمانم را احاطه كرده و بار ديگر ستاره درخشان در دلم روشن مي شود . نمي دانم اين گل عشق را كدام باغبان در دلم نهاد، كه هنوز  بوي آن در هوا پراكنده است .از پشت يك دل شكسته و باراني تو را با لهجه گلهاي ياس صدا كردم و براي شاداب ماندن باغ آرزوهايم دعاكردم تا تو بيايي  و تو را ببينم.

مهدي جان : هر وقت حرف و سخني از تو به مبان مي آيد ،اميد ديدن تو روحم را نوازش مي دهد .من مرغ عشقي هستم كه با آن همه غم و اندوه در انتظار توام مولا.

من مانده از حسرت در چشم تو زنداني        نشناخته ام خود را با اين همه عرياني

امشب همه خوابم از ياد تو سرشار است      خوشحالم از اين شايد با ايينه مي ماني

يك عمر به دور از تو لبخند كبودم را          حسرت زده گم كردم با ديده باراني

در حنجره ام پوسيد فرياد دل زخمي           اي ساده ترين شعر شبهاي غزلخواني

امشب پريشانم بي چشم سياهت                فردا منم و داغ صد فصل زمستاني

اي سرسبز ترين روزن در طاعت شبهايم    اي روح خداوندي اي يوسف كنعاني

شعرو غزلم از توست برگرد نگاهم كن       دفترچه شعرم را حيف است بسوزاني

چه روزها كه نشستم گريستم بي تو       از خود سوال كردم كيستم بي تو؟

حرام بود پس از تو نفس كشيدنِ من       مرا ببخش كه بيهوده زيستم بي تو

دل زندگيِِ من، نگاه خيس تو بود            تو چشم بسته اي و زنده نيستم بي تو

مرا به سنگ بكوبان تا تكه تكه شوم       اگر دوباره بخواهم بايستم بي تو

دستمال سفيد تو را بو كردم                  خراب تر شدم و هي گريستم بي تو

بازگشت:

چه قدر زيباست كه انسان به پاكسازي و تزكيه روح خويش به پردازد .

وچه زيباست بازگشت از بديها وگام نهادن در راه خوبيها وروشنيها.

بار الها: من اكنون با كوله باري از خطاها به درگاهت پناه مي آورم.

مي آيم تا نماز عشق بخوانم و بار سنگين خطاهايم را بر زمين نهم و     

سبكبال به سويت پرواز كنم.

غربت:

بي تو اينك چقدر تنهايم                                  سر به در گاه كوه مي سايم

غربتم را كسي نمي فهمد                              ره ندارد دلي به دنيايم

سينه در سينه مرد آوازم                              شعله در شعله سوخت رويايم

غنچه هاي سياه مي شكفد                            از گلستان آرزوهايم

مثل شبهاي ناشكيب خزر                            موج در موج ناشكيبايم

از بهشت كسان گريزانم                            تا جهنم پي تو مي آيم

فانوس ماه بر سقف نيلي رنگ آسمان آویزان است و نقش ان در ایینه خیالم منعکس میشود.

شب است و سکوت خاطره هایی که وجود مرا تکه پاره میکند.

یاد سالهای پر از طراوت و نشاط یاد سالهای قدر زندگی که من آنرا به بهای خواب غفلت فروختم و در سپیده دم ان جز یک مشت خاکستر پشیمانی چیزی برایم نمانده است.

منظور از دوستم همين فانوس بود .

جالب بودن شخصيتش هم به خاطر اينه كه به جاي اينكه مثل رسانه هاي ديگه با مخاطبشون ارتباطي يه طرفه برقرار كنه در اينجا آدم مي تونه ارتباطش دو طرفه با شه.

نظر شما چيه؟

سلام

تازگيها دوست جديدي پيدا كردم.

شخصيت جالبي دارد.

در پست بعدي معرفي اش مي كنم.